Η ταινία ξεκινά καλά, με ένα θέμα όχι πρωτότυπο, αλλά ίσως το πρώτο στον ευρύτερο ελληνικό κινηματογράφο. Η ιστορία συνηθισμένη (όπως στο Επίθεση στη Γουόλ Στριτ) με μια κατάσταση ομηρίας και τέλος μάλλον προβλέψιμο και ατυχές. Η ατμόσφαιρα είναι καλή και οι προσδοκίες του τηλεθεατή είναι πολλές, αλλά κρατάν λίγο. Η εμφάνιση της αστυνομίας σηματοδοτεί για μένα το ουσιαστικό τέλος...
Για πολλούς ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός από αυτούς, του Colin firth στο ρόλο ενός αμερικανού στρατιώτη που έγινε αιχμάλωτος των γιαπωνέζων βασανίστηκε και κουβαλούσε αυτή τη φρίκη στην υπόλοιπη ζωή του, μέχρι που συμφιλιώθηκε με το παρελθόν και τον εχθρό του. Δίπλα του η Νικόλ Κίντμαν ως αφοσιωμένη και συμπονετική σύζυγος. Η ταινία μας πηγαίνε...
Βίαιη Δικαιοσύνη (2016)
Εδώ τα πράγματα είναι αμφίρροπα. Από τη μία η συνηθισμένη χολιγουντιανή υπερβολή καθώς ένας σούπερ μπαμπάς προστατεύοντας την κόρη του σκοτώνει όποιον βρει στο πέρασμα του. Από την άλλη δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τη διαφορετικότητα του ρόλου του Mel Gibson αυτή τη φορά, ο οποίος αν και σε μεγάλη ηλικία έχει την ένταση και το παρουσιαστικό ενός νεότερου ηθοποιού. Να υπογραμμίσουμε...