Λίγο αφότου ο Τσάκι Τσαν αποφάσισε να γίνει εμπορικός. Εκτός από πολύ καλό ξύλο, κάνει και τα υπόλοιπα πολύ καλά. Δε θα το παρεξηγήσουμε όμως πολύ, ήταν η εποχή της άνθισης αυτών των ταινιών δράσης με ήρωες χαρακτήρες που βαράνε χωρίς να παθαίνουν το παραμικρό. Γουίλις, Σβανζενέγκερ, Σταλόνε, Βαν Νταμ, Σιγκάλ, Λούγκρν, Νόρις κτλ κτλ
Θα τη λάτρευα αν ήμουν στην ηλικία των 14-18. Μπορεί να αναφωνούσα και ένα "Ααααααααα", εντυπωσιασμένος με όλον αυτόν τον χαμό που γίνεται. Τώρα πια, με αφήνει όχι απλώς αδιάφορο, αλλά δυσαρεστημένο καθώς δεν έχει να προσφέρει τίποτα σε έναν ώριμο θεατή. Ναι, την είδα, γι αυτό και μπορώ να εκφέρω γνώμη, αν και δε νομίζω οτι η γνώμη μου θα ήταν διαφορετική αν δεν την είχα δει, γνωρίζοντας...
Ο Κανόνας της Σιωπής (2012)
Αν και συνειδητοποίησα ότι η ταινία βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα και είναι εντελώς φανταστική, η πρώτη μου ελπίδα όταν αποφάσισα να τη παρακολουθήσω ήταν ότι θα μπορούσα παρόλα αυτά να μάθω κάτι για το Weather Underground. Είμαι αρκετά εξοικειωμένος με την ιστορία των ΗΠΑ, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι το μόνο που ήξερα για την ομάδα ήταν ότι ήταν μια βίαιη αντι-Βιετνάμ ομάδα, οπότε...