Με το πλεόνασμα μετα-αποκαλυπτικών ταινιών που υπάρχει στον σημερινό κινηματογράφο, ο Δρόμος κάνει αυτό που πολύ λίγες ταινίες σε οποιοδήποτε είδος φαίνονται ικανές να κάνουν. Εδώ πρόκειται για μια ταινία που με τη δική της διορατικότητα αποτυπώνει τον ρεαλισμό της φρίκης ενός ολοκαυτώματος, συνδυάζοντας το απόλυτα χειρότερο δυνατό μέλλον με τα πιο βαθιά όμορφα ανθρώπινα χαρακτηριστικά...
Το Sense8, από μόνο του, είναι ακριβώς αυτό που θα περίμενε κανείς από τα έργα του Wachowskis όπως το Matrix ή το Cloud Atlas: μια φιλοσοφική ματιά στο πώς συνδέονται τα ανθρώπινα όντα και τι συνεπάγονται οι ανθρώπινες συνδέσεις. Στην περίπτωση του Sense8, αυτές οι συνδέσεις είναι τηλεπαθητικής φύσης, με οκτώ άτομα από όλο τον κόσμο να μπορούν να αισθάνονται και να βιώνουν τη ζωή...
Εκείνη (2016)
Όπως συνήθως, μια τέλεια παράσταση από τη μεγάλη ηθοποιό Ιζαμπέλ Χούπερτ. Ίσως να είναι ο κύριος λόγος για τους θεατές να δούνε αυτήν (τη μάλλον περιττή κατά τα άλλα) ταινία ούτως ή άλλως. Υποθέτω επίσης, οτι ο Verhoeven και ο Birke θα μπορούσαν να εμπιστευτούν την Huppert, ότι κατά κάποιον τρόπο θα σώσει την υπερφορτωμένη πλοκή. Και ναι, το έκανε. Αρκετά καλά στη πραγματικότητα....