Το θέμα με τις ιστορίες αυτές είναι ότι είναι ιδανικές για επαναφορές ηρώων και χιούμορ... αλλά όχι ιδανικές για σοβαρές πλοκές ή χαρακτήρες. Εν πάση περιπτώσει, μου άρεσε να βλέπω τους παλιούς χαρακτήρες να επιστρέφουν και να μας διασκεδάζουν, αλλά αυτή ήταν η λιγότερο αγαπημένη μου από τις spiderman ταινίες της Marvel. Οι προηγούμενες ιστορίες, ειδικά οι πρώτες, λειτούργησαν καλά...
Με εξέπληξε ευχάριστα η ποιότητα αυτού του remake. Τα αστεία είναι ασταμάτητα και έξυπνα. Οι χαρακτήρες είναι καλά ενσωματωμένοι στους ηθοποιούς, με κάθε ρόλο να παίζει το φυσικό αντίθετο του προσώπου του έξω από το Jumanji. Ένα μικρό φόρο τιμής στον Alan Parrish στην αρχή της ταινίας και η ταινία συνεχίζεται, 20 χρόνια μετά τα γεγονότα του 1996. Ο Rock είναι πάντα διασκεδαστικός,...
Η Δύναμη Του Κεραυνού (1995)
Λίγο αφότου ο Τσάκι Τσαν αποφάσισε να γίνει εμπορικός. Εκτός από πολύ καλό ξύλο, κάνει και τα υπόλοιπα πολύ καλά. Δε θα το παρεξηγήσουμε όμως πολύ, ήταν η εποχή της άνθισης αυτών των ταινιών δράσης με ήρωες χαρακτήρες που βαράνε χωρίς να παθαίνουν το παραμικρό. Γουίλις, Σβανζενέγκερ, Σταλόνε, Βαν Νταμ, Σιγκάλ, Λούγκρν, Νόρις κτλ κτλ