Από τις φορές που αναρωτιέσαι γιατί βλέπεις κάποια ταινία. Το θέμα δημοφιλές και γνωστό, αλλά ο Γκοτζίλα ελαφρώς παραποιημένος, οι Μπρόντερικ και Ρενό απλά υπάρχουν. Τα εφέ ικανοποιητικά για το 1998 αλλά τα υπόλοιπα είναι για κλάμματα. Ξεκινώντας από νωρίς με τα τεράστια γελοία ίχνη του Γκοτζίλα στο έδαφος και τους ανόητους διαλόγους του Κέβιν Νταν με τον Μπρόντερικ. Ένα ρομάντσο...
Είναι εύκολο να κοροϊδεύεις την καθολική εκκλησία, αλλά η σάτιρα συχνά επαναλαμβάνεται και γίνεται μάλλον βαρετή. Οι Monty Python είναι εν μέρει υπεύθυνοι γι' αυτό. Εντάξει, λοιπόν εδώ, ένας πάπας εκλέγεται αλλά αντί να παρουσιαστεί στις μάζες έξω από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Πέτρου, παθαίνει νευρικό κλονισμό. Προσλαμβάνεται ψυχοθεραπευτής, αλλά ο πάπας δραπετεύει. Και βρίσκεται...
Σε 60 Δευτερόλεπτα (2000)
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια διασκευή του σεναρίου της πρωτότυπης και ομώνυμης ταινίας του 1974. Ο Νίκολας Κέιτζ με πολύ μαλλί ακόμα, δεν μπορεί να πει καν πειστικά τις ατάκες του και η σκηνική του παρουσία ταιριάζει περισσότερο σε αυτή ενός κομπάρσου παρά πρωταγωνιστή. Όπως για παράδειγμα συμβαίνει χαρακτηριστικά στη σκηνή έξω από εστιατόριο που δούλευε η μητέρα του, όπου συζητά...