Η Ναυμαχία ή αλλιώς, όταν ο κινηματόγραφος παύει να είναι τέχνη και γίνεται παιχνίδι. Να πούμε για το ταλέντο της Ριάνα; Να πούμε για τον καπετάνιο Λίαμ Νίσον; Για το σενάριο; Ως μοναδική πρωτοτυπία - ίσως άστοχη - είναι η μεταφορά του ομώνυμου παιχνιδιού στη μεγάλη οθόνη , την οποία δε μπορούμε να χειροκροτήσουμε. Τα γραφικά είναι καλά για το 2010, αλλά τίποτα άλλο. Ακόμα μια ταινία...
Μία πολύ δραματική και στενάχωρη ιστορία με την Αντζελίνα Τζολί σε έναν επίσης πολύ δραματικό και νωχελικο ρόλο. Η ταινία διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του 20 και αφορά έναν κατά συρροή δολοφόνο και μία περίεργη υπόθεση απαγωγών παιδιών. Σε γενικές γραμμές η ταινία είναι καλή χωρίς όμως κάτι ιδιαίτερο ούτε από πλευράς ερμηνείας ούτε από θέμα πλοκής. Κλασσικό δράμα...
Το Έθνος του Ενός Παιδιού (2019)
Για μένα, η πολιτική του ενός παιδιού είχε νόημα όταν ήμουν νεότερος και δεν ήξερα και πολλά. Διορθώστε τον υπερπληθυσμό περιορίζοντας το μέγεθος της οικογένειας. Εύκολο, σωστά; Οι ατομικές ελευθερίες είναι λιγότερες στην κομμουνιστική Κίνα - ο υπερπληθυσμός δεν βοηθά στο συλλογικό καλό αλλά στο ατομικό. Τελικά, μήπως οι περισσότεροι Κινέζοι απλώς συσπειρώνονταν και θυσιάζονταν...