Ο Μελ Γκίμπσον σκηνοθετεί το δεύτερο οσκαροποιημένο του δημιούργημα 20 χρόνια μετά το Braveheart. Βασισμένο στην αληθινή ιστορία του αμερικανού στρατιώτη Desmond T. Doss, μας μεταφέρει στην Οκινάουα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου ο συγκεκριμένος στρατιώτης γίνεται ήρωας παρά την άρνησή του να έχει όπλο μαζί του στη μάχη. Ο πρωταγωνιστής Άντριου Γκάρφιλντ τα καταφέρνει καλά...
Όπως συνήθως, μια τέλεια παράσταση από τη μεγάλη ηθοποιό Ιζαμπέλ Χούπερτ. Ίσως να είναι ο κύριος λόγος για τους θεατές να δούνε αυτήν (τη μάλλον περιττή κατά τα άλλα) ταινία ούτως ή άλλως. Υποθέτω επίσης, οτι ο Verhoeven και ο Birke θα μπορούσαν να εμπιστευτούν την Huppert, ότι κατά κάποιον τρόπο θα σώσει την υπερφορτωμένη πλοκή. Και ναι, το έκανε. Αρκετά καλά στη πραγματικότητα....
Μετά τη Λουτσία (2012)
Η δεύτερη σημαντικότερη συνεισφορά του Μεξικού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 2012 είναι μια ασυνήθιστα καλή δήλωση του Μεξικού κατά του εκφοβισμού με έναν πειραματικό τρόπο, σε σκηνοθεσία του Michel Franco. Μπορεί να υποστηρίξετε ότι οι καταστάσεις που εξελίσονται εδώ φτάνουν στο άκρο αλλά ο κινηματογράφος έχει την ικανότητα να χρησιμοποιεί αυτό το μαγικό εργαλείο μόνο...