Είδα αυτήν την ταινία το '97 στο θέατρο. Παιζόταν μόλις μια εβδομάδα μετά τον Τιτανικό του Κάμερον. Θυμάμαι τα πλήθη που έτρεχαν να δουν τον Τιτανικό και μία σχεδόν άδεια αίθουσα όταν έπαιζε αυτή η ταινία. Αφού την είδα, σκέφτηκα πόσο ανισόρροπη είναι αυτή η δημιουργική πρωτοτυπία έναντι των μεγάλων blockbusters. Αργότερα κατάλαβα ότι τα blockbusters είναι για τις μάζες και ενδιαφέρουσες...
Λαμπρή, πολύ καλά προσασμοσμένη, εξαιρετικά δραστική θεματική του νεαρού βασιλιά Χένρι του 5ου. Με αργό ρυθμό, αλλά με καλό, στοχαστικό τρόπο, με σπουδαία και αγωνιώδη μουσική και τη Μάχη του Αγκινκούρ να απεικονίζεται ρεαλιστικά. Μου πήρε λίγα λεπτά για να αναγνωρίσω τον Joel Edgerton καθώς ήταν μεσήλικας και με μια ιδιαίτερη προφορά. Ωστόσο, αναμφίβολα, ο Timothee Chalamet κυριαρχεί...
Το Νησί των Καταραμένων (2010)
Ένα εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ από τον μετρ Μάρτιν Σκορσέζε, με τρεις μεγάλους ηθοποιούς (Ντι Κάπριο, Ράφαλο, Κίνγκσλει) με Χιτσκοκική ατμόσφαιρα και μια μεγάλη ανατροπή στο τέλος που μας κάνει να θέλουμε να γυρίσουμε τη ταινία από τη αρχή και να τη ξαναδούμε με τα νέα δεδομένα. Όντως, στα 3/4 της ταινίας, ενώ νομίζουμε οτι έχουμε καταλάβει τι γίνεται, τα πράγματα μπερδεύονται...