Όπως συνήθως, μια τέλεια παράσταση από τη μεγάλη ηθοποιό Ιζαμπέλ Χούπερτ. Ίσως να είναι ο κύριος λόγος για τους θεατές να δούνε αυτήν (τη μάλλον περιττή κατά τα άλλα) ταινία ούτως ή άλλως. Υποθέτω επίσης, οτι ο Verhoeven και ο Birke θα μπορούσαν να εμπιστευτούν την Huppert, ότι κατά κάποιον τρόπο θα σώσει την υπερφορτωμένη πλοκή. Και ναι, το έκανε. Αρκετά καλά στη πραγματικότητα....
Δύο χρόνια πριν, κυκλοφόρησε το "Jurassic World" και έκανε ένα συγκλονιστικό box-office 652 εκατομμυρίων δολαρίων μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρόλο που ήταν ένα μπερδεμένο και χωρίς φαντασία σκουπίδι: μια ταινία τόσο απρόσωπη που φάνταζε μεταλλαγμένη. Ήταν μια καταθλιπτική υπενθύμιση για το πως οι ταινίες blockbuster μπορούν να "τη βγάλουν καθαρή" αν τα τέρατα είναι αρκετά μεγάλα...
Paterno (2018)
Δεν πρόκειται να μιλήσω για την ταινία ως ταινία γιατί κατά τη γνώμη μου είναι άσκοπο. Όλοι γνωρίζουμε την ιστορία. Επώδυνη, πικρή, μελαγχολική. Αυτό που δεν γνωρίζαμε, αυτό που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε είναι αυτό που ήταν στο μυαλό του Joe Paterno. Τώρα έχουμε μια εύλογη, βαθιά ανθρώπινη εκδοχή της, στα μάτια του Al Pacino. Είδα έναν αξιοπρεπή άνθρωπο της γενιάς του να αντιμετωπίζει...