Εδώ μιλάμε για μία κλασσική κωμωδία του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου που όσες φορές και να τη δεις, πάντα είναι το ίδιο ευχάριστη και διασκεδαστική όπως την πρώτη φορά! Αξέχαστες ερμηνείες, αξέχαστες ατάκες, αξέχαστο το σπίτι του κυρίου Πετροχείλου και αξέχαστη η μουσική του Γιώργου Κατσαρού. Είναι τόσο κρίμα να βλέπουμε τέτοιες αξιόλογες ταινίες που γυρίστηκαν 50 χρόνια...
Με το πλεόνασμα μετα-αποκαλυπτικών ταινιών που υπάρχει στον σημερινό κινηματογράφο, ο Δρόμος κάνει αυτό που πολύ λίγες ταινίες σε οποιοδήποτε είδος φαίνονται ικανές να κάνουν. Εδώ πρόκειται για μια ταινία που με τη δική της διορατικότητα αποτυπώνει τον ρεαλισμό της φρίκης ενός ολοκαυτώματος, συνδυάζοντας το απόλυτα χειρότερο δυνατό μέλλον με τα πιο βαθιά όμορφα ανθρώπινα χαρακτηριστικά...
Μετέωρο και Σκιά (1985)
πολύ καλή, ατμοσφαιρική ταινία, ντοκουμενταρισμένο σενάριο, εμπνευσμένη σκηνοθεσία, ατμοσφαιρική φωτογραφία, λιτή αλλά έξοχη απόδοση της εποχής- των δεκαετιών 1909-1944, και έξοχες ερμηνείες. Μια σπάνια εσωτερική ταινία, εσωτερικότατη που δεν ξεπέφτει, δεν θηρεύει σκάνδαλα λόγω θέματος- ομοφυλοφιλία, ναρκωτικά- αλλά παρουσιάζει έναν αληθινό ποιητή. Συγχαρητήρια στον σκηνοθέτη, στον...