Ο Jenkins σκηνοθετεί την προσαρμογή του μυθιστορήματος του '70 του James Baldwin και αυτή γίνεται μια κινηματογραφική ιστορία αγάπης που ακούει την καρδιά, με μια σκληρή αλλά τρυφερή αλήθεια που με άφησε να κλαίω και να χαμογελάω. Πρόκειται για μια καταπληκτική ταινία, τόσο οσμηρή όσο αισθησιακή, διασυνδέοντας αδιάκριτα κοινωνικά ρεαλιστικά θέματα προκατάληψης, καταπίεσης και φυλάκισης...
Εντελώς κακή ταινία, βασισμένη μόνο σε στιγμές γέλιου (άλλοτε καλές, άλλοτε άβολες), αλλά και Καθαρά στην εμφάνιση των σέξι κοριτσιών. Ειδικά της πρωταγωνίστριας, που παίζει την χαζοχαρούμενη ξανθιά που φεύγει από το πλεϊμπόι. Ταινία χωρίς αρχή και τέλος, Που χάνεται μέσα στην μετριότητα, με τρικυμία στο σενάριο. Με ανούσιες στιγμές πανηγυριών για το τίποτα, (τη στιγμή που παίζε...
Ο Πλανήτης Των Πιθήκων (2001)
Δεν τα κατάφερε ο Τιμ Μπάρτον σ αυτή την επανέκδοση της πρωτότυπης ταινίας του '60 καθώς υστερεί και από την original αλλά και κατά πολύ από τις μεταγενέστερες όπως Η Εξέγερση και Η Αυγή. Το σενάριο μοιάζει λίγο αδέξιο και η σκηνοθεσία φτωχή ακόμα κι αν λάβουμε υπόψη το γεγονός οτι γυρίστηκε 18 χρόνια πριν. Το ίδιο ισχύει και για τον Μαρκ Γουόλμπεργκ που στα νιάτα του δε "γεμίζει"...