Εδώ μιλάμε για μία κλασσική κωμωδία του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου που όσες φορές και να τη δεις, πάντα είναι το ίδιο ευχάριστη και διασκεδαστική όπως την πρώτη φορά! Αξέχαστες ερμηνείες, αξέχαστες ατάκες, αξέχαστο το σπίτι του κυρίου Πετροχείλου και αξέχαστη η μουσική του Γιώργου Κατσαρού. Είναι τόσο κρίμα να βλέπουμε τέτοιες αξιόλογες ταινίες που γυρίστηκαν 50 χρόνια...
Για μένα ήταν μία ταινία που περιέγραφε πολύ γλαφυρά τις αγριότητες των ναζί και τις αντιλήψεις τους για την ευγονία, τον εκ γερμανισμό περιοχών που θεωρούσαν δικές τους...χωρίς να παρουσιάζει αγριότητες κτλ. Πολύ καλές οι ερμηνείες, έντονες οι συναισθηματικές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως η φιλία, ό έρωτας, η αντίσταση, η επιβίωση , ή οργή... Για μένα είναι πολύ ρεαλιστική...
Στάλκερ (1979)
Οι χαρακτήρες στην καρδιά του «Stalker» του Ταρκόφσκι είναι άνθρωποι που ξεκινούν ένα επίπονο ταξίδι μόνο για να ανακαλύψουν ότι δεν είχαν ιδέα τι ήθελαν να κερδίσουν από αυτό. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας «stalker», ένας άνθρωπος που βγάζει τα προς το ζην συνοδεύοντας παράνομα ανθρώπους σε μια απαγορευμένη περιοχή, στο The Room, ένα μέρος όπου υποτίθεται ότι θα πραγματοποιηθεί...