Με το πλεόνασμα μετα-αποκαλυπτικών ταινιών που υπάρχει στον σημερινό κινηματογράφο, ο Δρόμος κάνει αυτό που πολύ λίγες ταινίες σε οποιοδήποτε είδος φαίνονται ικανές να κάνουν. Εδώ πρόκειται για μια ταινία που με τη δική της διορατικότητα αποτυπώνει τον ρεαλισμό της φρίκης ενός ολοκαυτώματος, συνδυάζοντας το απόλυτα χειρότερο δυνατό μέλλον με τα πιο βαθιά όμορφα ανθρώπινα χαρακτηριστικά...
Μια συνάντηση με μια ιδιαίτερη πόλη. Μια μετρημένη ματιά στην πολιτική, φυλετική και θρησκευτική μισαλλοδοξία μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας στη μεταπολεμική Κωνσταντινούπολη. Με εξαιρετικές γεύσεις, χρώματα, δυνατές παραδόσεις, με μια συγκινητική ιστορία αγάπης. Μια ταινία που γίνεται, σκηνή με σκηνή, μαγεία κι ένα ταξίδι πνεύματος σε ένα μέρος της Ευρώπης που διατηρεί προσεκτικά...
Θα σε Περιμένω, Πάντα (2016)
Μία άλλη εκδοχή του P.S. I Love You, 10 σχεδόν χρόνια μετά. Αν και υποτίθεται οτι είναι πιο σκοτεινό και πιο εκλεπτυσμένο, ξεφεύγοντας από τη ρομαντική κομεντί που είναι το P.S. I Love You, δεν καταφέρνει να γίνει καλύτερο, ούτε καν ισάξιο, καθώς μόλις καταλάβεις τι γίνεται, ξέρεις και την υπόλοιπη ταινία. Θα συμφωνήσω απόλυτα με το προηγούμενο σχόλιο. Η ταινία γρήγορα γίνεται βαρετή...