Ένα πολύ έξυπνο δημιούργημα. Και οι δύο ερμηνείες των πρωταγωνιστών δείχνουν μια περίπλοκη, μερικές φορές συγκρουόμενη ανθρωπότητα με συγκινητικό και προκλητικό τρόπο. Ο Χόπκινς, ως ο ακαδημαϊκός Βενέδικτος XVI που συνειδητοποιεί ότι δεν αισθάνεται πλέον ικανός - για διάφορους λόγους - να παραμείνει Ποντίφικας και ο Pryce ως Καρδινάλιος Μπερογκόλιο με τον οποίο έχει ελάχιστα κοινά...
Από που να αρχίσω...καταρχάς, το σενάριο είναι κλεμμένο. Όλα περιστρέφονται γύρω από το γεγονός οτι ο Κρουζ ξαναζεί συνεχώς την ίδια μέρα. Σας θυμίζει κάτι; Οπωσδήποτε θυμίζει κάτι στους παλιότερους: το εξαιρετικό "Η Μέρα της Μαρμότας", που βραβεύτηκε από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου για το πρωτότυπο σενάριο της. Για τον Τομ Κρουζ τι να λέμε τώρα...αν και είναι ατυχής επιλογή...
Φάργκο (1996)
Η αιώνια σύγκρουση μεταξύ καλού και κακού παίζεται εδώ με φόντο ένα σκληρό και κρύο αμερικανικό τοπίο. Μια ομάδα παράξενων, αδίστακτων εγκληματιών καταδιώκονται από μία πολύ έγκυο αστυνομικό και τους συνάδελφους της. Με τους αδελφούς Coen στο τιμόνι, το κοινό παίρνει ίσες δόσεις χιούμορ και βίας - συχνά ταυτόχρονα - και τελικά αισθάνεται απογοητευμένο από την απλή καλοσύνη της Marge...