Δύο γείτονες, μια γυναίκα και ένας άνδρας,δημιουργούν έναν ισχυρό δεσμό αφού και οι δύο υποπτεύονται εξωσυζυγικές δραστηριότητες των συζύγων τους. Ωστόσο, συμφωνούν να διατηρήσουν τον δεσμό τους πλατωνικό για να μην διαπράξουν παρόμοια λάθη. Ανεξάρτητα από το ποιες άλλες ιδιότητες έχει αυτή η ταινία, αυτό που ξεχωρίζει περισσότερο είναι το πώς υπάρχει τόσο πλούσιο χρώμα. Ναι, υποτίθεται...
Ο Τζον Κραζίνσκι ως πρωταγωνιστής δεν θα έπρεπε να παίζει σε τέτοιου είδους ταινίες. Φαίνεται πιο μαλθακός, πιο baby face, δε κολλάει πουθενά με τους υπόλοιπους σκληροτράχηλους στρατιώτες, κάποια ρομαντική κωμωδία θα του ταίριαζε καλύτερα. Αν κάτι αξίζει σε αυτή τη ταινία, είναι οι μάχες μεταξύ των αμερικανών και των ισλαμιστών, οι οποίες είναι πολύ αληθοφανείς και καλά δοσμένες...
Φόνος στο Λευκό Οίκο (1997)
Έλεος πια με αυτές τις κακογραμμένες ταινίες δράσης του Γουέσλει Σνάιπς, ο οποίος έχει γίνει πάμπλουτος με τα χαμηλά στάνταρτνς του μέσου αμερικανού θεατή. Και πόσες φορές πια πρέπει να μας απασχολήσει η ζωή ενός αμερικανού προέδρου κάτω από τη σκέπη του Λευκού Οίκου; Προτιμήστε κάτι άλλο by far