Προφανώς ο τίτλος παραπέμπει στο γνωστό σύνδρομο της Στοκχόλμης όπου τα θύματα απαγωγών αναπτύσσουν κάποια συμπάθεια προς τους απαγωγείς τους. Δεν μπορώ να πω ότι η ταινία ήταν κακή αλλά είχε κάποια λογικά κενά και κυρίως το ερώτημα πως δεν βρήκε κάποιο τρόπο η Τερέζα πάλμερ να διαφύγει από το σπίτι στο οποίο ήταν περιορισμένη, καθώς και το όχι τόσο ξεκάθαρο τέλος του απαγωγέα....
Η αλήθεια είναι ότι έχει γίνει εξαιρετική δουλειά στα γραφικά, τα οποία είναι πολύ αληθοφανή. Εκτός ίσως από τη σκηνή του Τζόνσον και της γυναίκας του μέσα στο φουσκωτό στο πλημμυρισμένο Σαν Φρανσίσκο, όπου φαίνεται η ένθεση των χαρακτήρων στη σκηνή. Εκτός από αυτό, δεν υπάρχει κινηματογραφικά τίποτα άλλο να προσέξουμε, καθώς σενάριο, πλοκή, ηθοποιία είναι παντελώς αδιάφορα
Εκτός Εαυτού (2015)
Ούτε εγώ δε περίμενα να μου αρέσει, περίμενα ότι θα ήταν μια συνηθισμένη ταινία για την αθανασία, αλλά έμεινα έκπληκτος για το πόσο μου κράτησε το ενδιαφέρον. Η ταινία μας δείχνει πώς ασχολούμαστε με το θάνατο και την αθανασία και τα πράγματα που πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε στη ζωή. Ο Ben Kingsley είναι όπως πάντα καλός και ο Ryan Reynolds με εξέπληξε πραγματικά. Το ίδιο...