Πάντα αιχμαλωτίζομαι από την ιδέα της εξύμνησης κάποιου που η ζωή του περιστρέφεται γύρω από τους θανάτους άλλων, του οποίου η «απασχόληση» είναι να κλέβει από αυτούς που δεν έχουν λόγο σε τίποτα. Αυτό που εννοώ είναι ότι ο ήρωάς μας δεν είναι εκεί για να αποδώσει δικαιοσύνη ή ακόμα και για κάποιο μεγάλο σκοπό, είναι απλά ένας μικροαπατεώνας που τυγχάνει να είναι πιο συνηθισμένος...
Ο Πολ Τζιαμάτι στα καλύτερά του. Μια εξαιρετική ερμηνεία στον ρόλο του Μπάρνει, ενός παραγωγού της τηλεόρασης που βρίσκει τελικά τον έρωτα της ζωής του στη τρίτη σύζυγό του Μίριαμ, που υποδύεται η Ρόζαμουντ Πάικ. Ο Μπάρνει είναι ένας θυελλώδης χαρακτήρας, εγωιστής, επιπόλαιος, αυτοκαταστροφικός που στο τέλος θα τον καταβάλει η νόσος του Αλτσχάιμερ (πιθανότητα, γιατί ποτέ δεν αποκαλύφθηκε...
Φόνος στο Λευκό Οίκο (1997)
Έλεος πια με αυτές τις κακογραμμένες ταινίες δράσης του Γουέσλει Σνάιπς, ο οποίος έχει γίνει πάμπλουτος με τα χαμηλά στάνταρτνς του μέσου αμερικανού θεατή. Και πόσες φορές πια πρέπει να μας απασχολήσει η ζωή ενός αμερικανού προέδρου κάτω από τη σκέπη του Λευκού Οίκου; Προτιμήστε κάτι άλλο by far