Το θέμα με τις ιστορίες αυτές είναι ότι είναι ιδανικές για επαναφορές ηρώων και χιούμορ... αλλά όχι ιδανικές για σοβαρές πλοκές ή χαρακτήρες. Εν πάση περιπτώσει, μου άρεσε να βλέπω τους παλιούς χαρακτήρες να επιστρέφουν και να μας διασκεδάζουν, αλλά αυτή ήταν η λιγότερο αγαπημένη μου από τις spiderman ταινίες της Marvel. Οι προηγούμενες ιστορίες, ειδικά οι πρώτες, λειτούργησαν καλά...
Μία πολύ δραματική και στενάχωρη ιστορία με την Αντζελίνα Τζολί σε έναν επίσης πολύ δραματικό και νωχελικο ρόλο. Η ταινία διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του 20 και αφορά έναν κατά συρροή δολοφόνο και μία περίεργη υπόθεση απαγωγών παιδιών. Σε γενικές γραμμές η ταινία είναι καλή χωρίς όμως κάτι ιδιαίτερο ούτε από πλευράς ερμηνείας ούτε από θέμα πλοκής. Κλασσικό δράμα...
Φόνος στο Λευκό Οίκο (1997)
Έλεος πια με αυτές τις κακογραμμένες ταινίες δράσης του Γουέσλει Σνάιπς, ο οποίος έχει γίνει πάμπλουτος με τα χαμηλά στάνταρτνς του μέσου αμερικανού θεατή. Και πόσες φορές πια πρέπει να μας απασχολήσει η ζωή ενός αμερικανού προέδρου κάτω από τη σκέπη του Λευκού Οίκου; Προτιμήστε κάτι άλλο by far