Τα πρώτα 30 λεπτά ήταν πολύ ελπιδοφόρα. Καλή δράση, αγωνία, υπέροχη ηθοποιία ... αλλά μόλις εμφανίζεται ένας από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, ο Michael, όλα διαλύονται. Όχι μόνο λόγω της ανασφαλούς και αδέξια μέτριας ερμηνείας του, που μου θύμισε κάποια φθηνή δραματική σαπουνόπερα ή ιστορία αγάπης ... αλλά επειδή αντιπροσωπεύει ένα σημείο εισόδου στο παρελθόν της Ava. Ένα βαρετό...
Από που να αρχίσω...καταρχάς, το σενάριο είναι κλεμμένο. Όλα περιστρέφονται γύρω από το γεγονός οτι ο Κρουζ ξαναζεί συνεχώς την ίδια μέρα. Σας θυμίζει κάτι; Οπωσδήποτε θυμίζει κάτι στους παλιότερους: το εξαιρετικό "Η Μέρα της Μαρμότας", που βραβεύτηκε από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου για το πρωτότυπο σενάριο της. Για τον Τομ Κρουζ τι να λέμε τώρα...αν και είναι ατυχής επιλογή...
Πατέρας (2020)
Μια πολύ καλή ταινία,ταινία που σε κρατάει σε αγωνία δείχνει την διαφθορά της εξουσίας, καθώς επίσης ότι όταν ο άνθρωπος έχει εξουσία δεν μπορεί να καταλάβει τον άλλον που δεν έχει τα απαραιτητα. Ο πατέρας με εξέπληξε με την ηρεμία και την πραότητα που δέχεται το κάθε χτύπημα από την πρόνοια. Επίσης θέλει να μας δείξει την ανελγησια της κάθε εξουσίας στα προβλήματα του λαού της....