Με το πλεόνασμα μετα-αποκαλυπτικών ταινιών που υπάρχει στον σημερινό κινηματογράφο, ο Δρόμος κάνει αυτό που πολύ λίγες ταινίες σε οποιοδήποτε είδος φαίνονται ικανές να κάνουν. Εδώ πρόκειται για μια ταινία που με τη δική της διορατικότητα αποτυπώνει τον ρεαλισμό της φρίκης ενός ολοκαυτώματος, συνδυάζοντας το απόλυτα χειρότερο δυνατό μέλλον με τα πιο βαθιά όμορφα ανθρώπινα χαρακτηριστικά...
Το Μέσα στον Κυκλώνα δεν ήταν μια ταινία για την οποία περίμενα πολλά. Ήθελα απλώς να διασκεδάσω βλέποντας τεράστιους ανεμοστρόβιλους να καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Και αυτό είναι που πήρα ως επί το πλείστον σε αυτή την ταινία. Τα πρώτα 15 λεπτά αυτής της ταινίας ήταν πραγματικά άσχημα, ο διάλογος ήταν φρικτός, οι χαρακτήρες ήταν ενοχλητικοί και η πλοκή ήταν εντελώς...
Ο Πλανήτης Των Πιθήκων (2001)
Δεν τα κατάφερε ο Τιμ Μπάρτον σ αυτή την επανέκδοση της πρωτότυπης ταινίας του '60 καθώς υστερεί και από την original αλλά και κατά πολύ από τις μεταγενέστερες όπως Η Εξέγερση και Η Αυγή. Το σενάριο μοιάζει λίγο αδέξιο και η σκηνοθεσία φτωχή ακόμα κι αν λάβουμε υπόψη το γεγονός οτι γυρίστηκε 18 χρόνια πριν. Το ίδιο ισχύει και για τον Μαρκ Γουόλμπεργκ που στα νιάτα του δε "γεμίζει"...