Το London Fields φαίνεται να είχε πολλές δυνατότητες. Η πλοκή είναι αρχικά πολύ ενδιαφέρουσα και η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινή και αισθησιακή, κάπως neo noirish. Με το ύφος και το σκηνικό των Άγγλων γκάνγκστερ, αρχικά μοιάζει με μια διασταύρωση ταινίας του Γκάι Ρίτσι και ενός graphic novel του Frank Miller. Ωστόσο, η πραγματικότητα αποκαλύπτεται μετά από λίγο. Η πλοκή γίνεται τυχαία...
Δεν είναι κάτι φοβερό, αλλά μου αρέσει το φιλμ νουάρ και αυτό ήταν καλό. Μου αρέσει το πώς αφηγείται ο Τζον Τραβόλτα σε όλη την ταινία, σαν ένα κλασικό φιλμ νουάρ. Μου άρεσε η ομιχλώδης, νότια-αμερικάνικη ατμόσφαιρα και οι μικρές ανατροπές της πλοκής. Είχε ένα καστ γεμάτο αστέρια και όλοι έκαναν πολύ καλή δουλειά. Μου άρεσε που η πραγματική κόρη του Τζον Τραβόλτα είχε έναν ρόλο...
Django, ο Τιμωρός (2012)
Γιατί ο Quentin Tarantino είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς σκηνοθέτες του 21ου (και του τέλους του 20ου αιώνα); Εξ αιτίας τέτοιων αριστουργημάτων. Ο Ταραντίνο αψηφά τους νόμους της ταινίας, τους πυροβολεί με τον δικό του τρόπο, όπως θέλει. Επικεντρώνεται πάντα στο είδος θρίλερ-δράσης από το Reservoir Dogs μέχρι το Inglourious Basterds. Ωστόσο, το Django Unchained είναι η πρώτη...