Βασίζεται στην αληθινή ιστορία ενός νεαρού εισαγγελέα από τη Φρανκφούρτη που ονομάζεται Johann Radmann (Alexander Fehling). Συναντά έναν επιζώντα του Άουσβιτς και έναν δημοσιογράφο που θέλουν να προσαγάγουν τους δράστες των φρικαλεοτήτων που πραγματοποιήθηκαν εκεί. Το πρόβλημα είναι ότι η Γερμανία φαίνεται ότι θέλει να ξεχάσει τα μαύρα σημάδια του παρελθόντος και υπάρχουν παντού...
Είδα την ταινία λίγο πριν τα μεσάνυχτα στο θέατρο, με πολύ λίγο κόσμο... προφανώς, το στυλ της ταινίας δεν είναι το γνωστό εμπορικό, που τρέχουν όλοι σαν τα πρόβατα... Τέλος πάντων, η ταινία έχει νόημα, έχει βάθος και απόκριση στον θεατή και από εκείνη την ημέρα νιώθω τα συναισθήματα της ταινίας ανεξάρτητα από τα διάφορά της προβλήματα, τα οποία συνοψίζονται στο βάθος των αγώνων...
Τσέρνομπιλ (2019)
Θυμάμαι καλά τη δεκαετία του 1980 και μπορώ να πω ότι οι συγγραφείς αυτής της ταινίας έκαναν μια τεράστια δουλειά για να δείξουν κάθε λεπτομέρεια του στο πως έμοιαζε ο κόσμος στην εποχή της Σοβιετικής ένωσης. Τα τηλέφωνα, τα ρούχα, τα μαλλιά, το ραγισμένο χρώμα στα περβάζια των παραθύρων, ακόμη και το τζάμι της πόρτας είναι παρόμοιο με αυτό που θυμάμαι. Αλλά το πιο σημαντικό πράγμα...