Πάντα βάζω κανόνα να κάνω κριτική μόνο όταν τελειώσει μια σειρά ή μια ταινία. Σε αυτήν την περίπτωση, ξεκίνησα περίπου σαράντα λεπτά, για έναν μόνο λόγο: βαρέθηκα απίστευτα. Λατρεύω την πρωτότυπη Blade Runner του 1982, και παρόλο που μια ταινία πίστευα ότι δεν χρειαζόταν ποτέ συνέχεια, ήμουν ανοιχτός σε αυτή την εκδοχή και πίστευα ότι η βασική ιστορία αυτής της ταινίας ήταν αρκετά...
Η ταινία είναι για κλάματα. Φρίμαν, Μάλκοβιτς, Μίρεν, Γουίλις γελιοποιούνται στα 60+ τους παριστάνοντας τους πρώην σούπερ πράκτορες. Ειδικά ο τεράστιος ως ηθοποιός Μόργκαν Φρίμαν και η Έλεν Μίρεν δεν το χουν καθόλου (προσέξτε τη σκηνή που η Μίρεν χειρίζεται το minigun, είναι για γέλια). Ευτυχώς το τρέιλερ δείχνει ό,τι πρέπει να δει κάποιος για να ξέρει τι θα κάνει. Δεν υπάρχει καμία...
Το Πείραμα του Στάνφορντ (2015)
Ένα τίποτα με μόνο τηλεοπτικό κοινό που να μπορεί να την δει, το αμερικάνικο. Κι ενώ η αρχή φαίνεται ενδιαφέρουσα, η εξέλιξη προδίδει τη ταινία καθώς κινείται σε καταστάσεις που ΔΕΝ μας ενδιαφέρουν. Και δεν μας ενδιαφέρουν γιατί εντάξει, δεν είναι και τόσο σημαντικό ένα τέτοιο πείραμα για να μάθουμε και τα αποτελέσματα. Ίσως ο μόνος λόγος που τη δίνει κάποια βαρύτητα είναι οτι αναφέρεται...