Εδώ μιλάμε για μία κλασσική κωμωδία του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου που όσες φορές και να τη δεις, πάντα είναι το ίδιο ευχάριστη και διασκεδαστική όπως την πρώτη φορά! Αξέχαστες ερμηνείες, αξέχαστες ατάκες, αξέχαστο το σπίτι του κυρίου Πετροχείλου και αξέχαστη η μουσική του Γιώργου Κατσαρού. Είναι τόσο κρίμα να βλέπουμε τέτοιες αξιόλογες ταινίες που γυρίστηκαν 50 χρόνια...
Ξέρω ότι κάποιοι θα πουν ότι είμαι ένα φρικτό άτομο επειδή δεν μου αρέσει η ταινία των Δίδυμων Πύργων, αλλά η ταινία ήταν απλά ενοχλητική. Τα τρέιλερς δείχνουν ένα φωτεινό, υπαίθριο σκηνικό με πολλούς αστυνομικούς και πυροσβέστες και άλλα τέτοια, αλλά στην πραγματικότητα το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι μόνο δύο τύποι παγιδευμένοι στο σκοτάδι, στα ερείπια, μιλώντας με τεταμένες...
Το Παιχνίδι Του Δολοφόνου (2017)
Ο φτωχός παλιός καλός Al Pacino έχει περάσει την εποχή που μεσουρανούσε και ο Karl Urban δεν πάει παρακάτω. Η υποκριτική ήταν οριακά αποδεκτή, η ιστορία ήταν πεζή, χωρίς αγωνία και όχι πολύ έξυπνη αν και προσπάθησε τόσο σκληρά να είναι ... ω, και το τέλος - εδώ τι να πούμε - αλλά ο σκηνοθέτης έχει προφανώς αυταπάτες μεγαλοπρέπειας αν νομίζει ότι θα υπάρξει ένα Το Παιχνίδι του Δολοφόνου...