Προφανώς ο τίτλος παραπέμπει στο γνωστό σύνδρομο της Στοκχόλμης όπου τα θύματα απαγωγών αναπτύσσουν κάποια συμπάθεια προς τους απαγωγείς τους. Δεν μπορώ να πω ότι η ταινία ήταν κακή αλλά είχε κάποια λογικά κενά και κυρίως το ερώτημα πως δεν βρήκε κάποιο τρόπο η Τερέζα πάλμερ να διαφύγει από το σπίτι στο οποίο ήταν περιορισμένη, καθώς και το όχι τόσο ξεκάθαρο τέλος του απαγωγέα....
Υπόσχεται πάθος αλλά αποτραβιέται σαν συνεσταλμενη κοπελίτσα. Υπόσχεται μυστήριο και μετά ξεδιπλώνεται με χασμουρητό. Η φαση της παρατημένης φτωχουλας ...υποτονική και αβέβαιη και η ίδια αν τον ήθελε πραγματικά. Γενικά οι ηθοποιοί θυμιζουν δημοσίους υπαλλήλους που κάνουν το ωράριο τους. Δε μού άρεσε.
Η Ληστεία της Στοκχόλμης (2018)
Το σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι μια κατάσταση που προκαλεί τους ομήρους να αναπτύξουν μια ψυχολογική συμμαχία με τους απαγωγείς τους ως στρατηγική επιβίωσης κατά τη διάρκεια της ομηρίας. Ο όρος αυτός προήλθε μετά την ληστεία στην οποία η ταινία αναφέρετα Το 1973, ο Jan-Erik Olsson, ένας κατάδικος ελεύθερος υπό όρους, πήρε όμηρους τέσσερις υπαλλήλους της τράπεζας (τρεις γυναίκε...