Θα μπορούσε να ονομαστεί και Battleshit. Είναι από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Είναι ένα θορυβώδες, κλισέ και αφόρητο κινηματογραφικό σκουπίδι που εκμεταλλεύεται το έργο των graphic artists για τους πελάτες της οθόνης που θέλουν να διασκεδάσουν. Ένας απλός τρόπος για να το περιγράψω, είναι ότι είναι βασικά ένα ναυτικό βίντεο στρατολόγησης 200 εκατομμυρίων...
Ο πόλεμος έχει σχεδόν τελειώσει, πιθανότατα μέσα σε 2-3 εβδομάδες και υπάρχουν μόνο 5 τύποι σε ένα άρμα μάχης που εξουδετερώνουν όσους από τους Γερμανούς έχουν μείνει. Και ξαφνικά τα πάντα εξαρτώνται από αυτούς. Συγκεκριμένα, μια μονάδα με μάγειρες και μηχανικούς μένει ανυπεράσπιστη και, αν χτυπηθεί από τους Γερμανούς, ολόκληρη η μεραρχία θα διαλυθεί. Και όλοι γνωρίζουμε τι θα μπορούσε...
Θα σε Περιμένω, Πάντα (2016)
Μία άλλη εκδοχή του P.S. I Love You, 10 σχεδόν χρόνια μετά. Αν και υποτίθεται οτι είναι πιο σκοτεινό και πιο εκλεπτυσμένο, ξεφεύγοντας από τη ρομαντική κομεντί που είναι το P.S. I Love You, δεν καταφέρνει να γίνει καλύτερο, ούτε καν ισάξιο, καθώς μόλις καταλάβεις τι γίνεται, ξέρεις και την υπόλοιπη ταινία. Θα συμφωνήσω απόλυτα με το προηγούμενο σχόλιο. Η ταινία γρήγορα γίνεται βαρετή...