Ο Jenkins σκηνοθετεί την προσαρμογή του μυθιστορήματος του '70 του James Baldwin και αυτή γίνεται μια κινηματογραφική ιστορία αγάπης που ακούει την καρδιά, με μια σκληρή αλλά τρυφερή αλήθεια που με άφησε να κλαίω και να χαμογελάω. Πρόκειται για μια καταπληκτική ταινία, τόσο οσμηρή όσο αισθησιακή, διασυνδέοντας αδιάκριτα κοινωνικά ρεαλιστικά θέματα προκατάληψης, καταπίεσης και φυλάκισης...
Από τις χειρότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που έχω δει. Η επιστημονική φαντασία περιορίζεται μόνο ως θεωρία καθώς οι σκηνές που την αφορούν είναι ελάχιστες. Το ίδιο και τα οπτικά εφέ. Το σενάριο από τη μία είναι μπερδεμένο από την άλλη πολυπαιγμένο και δε λέει και τίποτα. Τα δύο μεγάλα ονόματα της ταινίας Τζον Γκούντμαν και Βέρα Φαρμίγκα εμφανίζονται ελάχιστα. Οπωσδήποτε...
Η Ζωή του Πι (2012)
Χωρίς μεγάλα ονόματα και μεγάλα σκηνικά, πρόκειται για μια ταινία για την οποία έγιναν πολλές συζητήσεις και πολλές αποκρυπτογραφήσεις. Πνιγμένη στον συμβολισμό, θα σας συναρπάσει ή θα σας απογοητεύσει καθώς προς το τέλος μαθαίνετε τι είναι τι. Το σίγουρο είναι οτι θα σας εκπλήξει