Το Δεκα Δολοφονοι για τον Ντετεκτιβ Μαρλοου είναι μια μεγάλη γιορτή της απόλυτης πρωτοτυπίας του Ρόμπερτ Μίτσαμ. Αναγγέλλει επίσης την άφιξη του Ντικ Ρίτσαρντς ως υποσχόμενου νέου αμερικανικού σκηνοθέτη. Την ημέρα που το είδα, βρήκα τον εαυτό μου να περιγράφει ατάκες από σκηνές σε φίλους Είναι πράγματι, η πιο υποβλητική από όλες τις αστυνομικές ταινίες που γυρίστηκαν αυτή την εποχή...
Δεν ενθουσιάστηκα. Ο Φρανκ Γκρίλο δε γεμίζει τα πλάνα ως πρωταγωνιστής, ειδικά στο ρόλο του ήρωα που ως συνήθως δε παθαίνει τίποτα. Η επικίνδυνη περιπλάνηση και η συνεχής καταδίωξη των κεντρικών ηρώων στο Λος Άντελες μου θύμισε αρκετά το Cloverfield. Γενικά, μια χλιαρή ταινία, βασισμένη σ ένα ομολογουμένως ενδιαφέρον σενάριο που ανακυκλώνεται όμως στα συνεχή sequel του και βρίσκει...
Mudbound: Δάκρυα στον Μισισιπή (2017)
Βλέπω ότι κάποιες από τις κριτικές του Mudbound λένε ότι είναι πολύ αργό, κορυφώνεται μόνο κοντά στο τέλος και στερείται εστίασης σε μεγάλο μέρος της εξέλιξης. Και είναι αλήθεια ότι για την πρώτη ώρα, είναι δύσκολο να γνωρίζουμε προς ποια κατεύθυνση οδεύει η ταινία. Είναι επίσης αλήθεια ότι πολλές από τις σκηνές στο πρώτο μισό του δεν είναι απαραίτητες για το τελικό προϊόν. Αλλά...