Μία από τις πιο ασυναγώνιστα βαρετές και αδιάφορες ταινίες καταστροφών που έχει δει ποτέ ο κινηματογράφος. Κάνει την ομολογουμένως μέτρια και προβλέψιμη αντίστοιχη ταινία ηφαιστείου - το Η Κορυφή του Δάντη - να μοιάζει με αριστούργημα. Η ίδια η ιστορία είναι αδύναμη και όλες οι αμερικανικές ανοησίες και τα κλισέ του Χόλιγουντ σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί σπαταλάς τον χρόνο σου...
Αυτή είναι πραγματικά η ιστορία του πώς ο Ρίτσαρντ Ουίλιαμς παρέμεινε επικεντρωμένος στο να φτάσει τις κόρες του στην κορυφή, οπότε μην περιμένετε την ιστορία του τένις της Βίνους και της Σερένα. Οι νέοι ηθοποιοί που τις υποδύονται είναι εξαιρετικοί, αλλά αυτό μας ξεναγεί στα θεμέλια της καριέρας τους, ξεπερνώντας τις αντιξοότητες και όχι στα επαγγελματικά στιγμιότυπα. Ο βραβευμένος...
Το Φονικό Καρτέλ (2011)
Δεν ενθουσιάστηκα. Είχε κάποια καλά σκηνοθετικά στοιχεία, αλλά για χιλιοστή φορά θα δείτε το κλασικό σενάριο Κολομβίας, ναρκωτικών, βίας και εγκλήματος. Το οτι βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, δεν το αλλάζει σε κάτι (θετικό τουλάχιστον). Ατελείωτοι σκοτωμοί, καλοί και κακοί να παλεύουν για εκατομμύρια δολάρια, Αν κάτι αξίζει αυτό είναι η πλοκή του, η οποία είναι και ο μόνος λόγος...