Το θέμα με τις ιστορίες αυτές είναι ότι είναι ιδανικές για επαναφορές ηρώων και χιούμορ... αλλά όχι ιδανικές για σοβαρές πλοκές ή χαρακτήρες. Εν πάση περιπτώσει, μου άρεσε να βλέπω τους παλιούς χαρακτήρες να επιστρέφουν και να μας διασκεδάζουν, αλλά αυτή ήταν η λιγότερο αγαπημένη μου από τις spiderman ταινίες της Marvel. Οι προηγούμενες ιστορίες, ειδικά οι πρώτες, λειτούργησαν καλά...
Τι συμβαίνει όταν παίρνετε μια κλασική αγαπημένη κωμωδία, τη δώσετε σε δύο σκηνοθέτες χωρίς εμπειρία σε ταινίες μεγάλου μήκους, βάλτε δύο ηθοποιούς με ελάχιστη χημεία, βάλτε ολόκληρη την πλοκή στο τρέιλερ και στη συνέχεια, την βγάλετε στους κινηματογράφους; Ανακαλύπτετε έναν ολόκληρο κόσμο ανθρώπων, ειδικά οπαδούς του πρωτότυπου, που αναρωτιούνται γιατί οι παραγωγοί ασχολήθηκαν....
Γουέστ Σάιντ Στόρυ (1961)
Το να αποκαλείς το "West Side Story" ένα μιούζικαλ δεν είναι αρκετό. Αντιπροσωπεύει ένα τρομερό επίτευγμα στην ιστορία του κινηματογράφου, ειδικά για το 1961. Είναι σίγουρα στα 5 καλύτερα μιούζικαλ όλων των εποχών μαζί με το "Η Μελωδία της Ευτυχίας", το Grease και το "Ο Μάγος του Οζ" κτλ Βασισμένο στο "Ρωμαίος και Ιουλιέτα", το "West Side Story" αφηγείται την ιστορία των αντίπαλων...