Το London Fields φαίνεται να είχε πολλές δυνατότητες. Η πλοκή είναι αρχικά πολύ ενδιαφέρουσα και η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινή και αισθησιακή, κάπως neo noirish. Με το ύφος και το σκηνικό των Άγγλων γκάνγκστερ, αρχικά μοιάζει με μια διασταύρωση ταινίας του Γκάι Ρίτσι και ενός graphic novel του Frank Miller. Ωστόσο, η πραγματικότητα αποκαλύπτεται μετά από λίγο. Η πλοκή γίνεται τυχαία...
Υπόσχεται πάθος αλλά αποτραβιέται σαν συνεσταλμενη κοπελίτσα. Υπόσχεται μυστήριο και μετά ξεδιπλώνεται με χασμουρητό. Η φαση της παρατημένης φτωχουλας ...υποτονική και αβέβαιη και η ίδια αν τον ήθελε πραγματικά. Γενικά οι ηθοποιοί θυμιζουν δημοσίους υπαλλήλους που κάνουν το ωράριο τους. Δε μού άρεσε.
Η Αναζήτηση (2019)
Το Η Αναζήτηση είναι μια τόσο αναζωογονητική ανατροπή στις ατέλειωτες σαχλαμάρες του σύγχρονου κινηματογράφου. Η δράση σε όλα τα επίπεδα είναι απολύτως υπέροχη, ειδικά οι εξαιρετικές προσπάθειες των Luke Doyle και Misha Handley που έπαιξαν βασικούς χαρακτήρες ως νεαρά αγόρια. Οι έφηβοι ηθοποιοί είναι αναμφισβήτητα οι πιο δύσκολοι να σκηνοθετηθούν. Ωστόσο, ο Francois Girard μπόρεσε...