Και πάλι μια ταινία new wave girl power, όπου οι αρσενικοί χαρακτήρες είναι άχρηστοι, (ο κακός βασιλιάς έχει μια μόνο σοβαρή ατάκα), αλλά ο κύριος χαρακτήρας -η πρωταγωνίστρια δηλαδή - είναι έξυπνος, δυνατός και επιδέξιος χωρίς καμία εξήγηση πως και η μόνη αμαρτία του κύριου κακού χαρακτήρα - πάλι στη πρωταγωνίστρια αναφέρομαι - είναι ότι θέλει να προστατεύσει την οικογένειά...
Αυτή η ταινία μοιάζει σαν κάποιος να έχει γυρίσει δύο ξεχωριστές ταινίες - μία είναι η βιογραφία του Heydrich, η δεύτερη ένα θρίλερ δράσης για τη δολοφονία του - μείωσε την διάρκεια της κάθε μιας στο μισό και τις ένωσε. Το πρώτο μισό ακολουθεί τον Ρέινχαρντ Χάιντριχ στην άνοδο του στην εξουσία, ενορχηστρωμένη από τη σύζυγό του Λίνα. Δεν είναι πολύ συναρπαστικό το θέαμα, αλλά τόσο...
Τσάι στη Σαχάρα (1990)
Αυτή είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες όλων των εποχών. Όμως - και αυτό είναι σημαντικό - το μεγαλύτερο μέρος της εκτίμησής μου πηγάζει από το γεγονός ότι τη παρακολούθησα αρκετές φορές και ότι έχω διαβάσει επίσης το βιβλίο (του Paul Bowles) δύο ή τρεις φορές. Έτσι και τα δύο έργα τέχνης (δεδομένου ότι το βιβλίο είναι σίγουρα ένα έργο τέχνης) τείνουν να συνδυάζονται στο μυαλό...