Ο Jenkins σκηνοθετεί την προσαρμογή του μυθιστορήματος του '70 του James Baldwin και αυτή γίνεται μια κινηματογραφική ιστορία αγάπης που ακούει την καρδιά, με μια σκληρή αλλά τρυφερή αλήθεια που με άφησε να κλαίω και να χαμογελάω. Πρόκειται για μια καταπληκτική ταινία, τόσο οσμηρή όσο αισθησιακή, διασυνδέοντας αδιάκριτα κοινωνικά ρεαλιστικά θέματα προκατάληψης, καταπίεσης και φυλάκισης...
Μπορώ να πω πως έμεινα ευχάριστα έκπληκτος. Ναι, η ταινία έχει τα κοινωνικά της μηνύματα για τους μετανάστες, τις διαφορές και όλα τα υπόλοιπα, αλλά είναι επίσης μια αρκετά χαριτωμένη μικρή ταινία που μπορείς να την απολαύσεις έτσι απλά, χωρίς να προσπαθείς να ανακαλύψεις τα μηνύματα αυτά. Το βρήκα λίγο μπερδεμένο στην αρχή (είμαι πολύ παλαιότερης γενιάς από αυτή που στοχεύει!)...
Έχουμε Πάπα! (2011)
Είναι εύκολο να κοροϊδεύεις την καθολική εκκλησία, αλλά η σάτιρα συχνά επαναλαμβάνεται και γίνεται μάλλον βαρετή. Οι Monty Python είναι εν μέρει υπεύθυνοι γι' αυτό. Εντάξει, λοιπόν εδώ, ένας πάπας εκλέγεται αλλά αντί να παρουσιαστεί στις μάζες έξω από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Πέτρου, παθαίνει νευρικό κλονισμό. Προσλαμβάνεται ψυχοθεραπευτής, αλλά ο πάπας δραπετεύει. Και βρίσκεται...