Πάντα αιχμαλωτίζομαι από την ιδέα της εξύμνησης κάποιου που η ζωή του περιστρέφεται γύρω από τους θανάτους άλλων, του οποίου η «απασχόληση» είναι να κλέβει από αυτούς που δεν έχουν λόγο σε τίποτα. Αυτό που εννοώ είναι ότι ο ήρωάς μας δεν είναι εκεί για να αποδώσει δικαιοσύνη ή ακόμα και για κάποιο μεγάλο σκοπό, είναι απλά ένας μικροαπατεώνας που τυγχάνει να είναι πιο συνηθισμένος...
Μια αηδία για ανώμαλα κι ανήθικα μυαλά,η υπεροχή του τίποτα με τοποθετηση ιστορικων μορφών σε ένα μπαχαλο μπλέντερ ιδεων του ψυχασθενή πληροφοριοδότη της παγκοσμιοποιημένης καθεστηκυίας τάξης των ανόητων εφευρετών της επικείμενης κολάσεως.Δειτε την και θα με θυμηθείτε την στιγμή εκείνη.
Ξαναβρίσκοντας τη Μαγεία (2012)
Άρχισα να παρακολουθώ αυτήν την ταινία χωρίς πολλές προσδοκίες, ακόμη και για ένα χλιαρό δράμα, αλλά καθώς η ιστορία αρχίζει να εξελίσσεται, μπορούσα να πω με σιγουριά ότι πηγαίνει κάπου ξεχωριστά και σίγουρα αξίζει και τον δικό σας χρόνο. Αυτή είναι η ιστορία ενός συγγραφέα που τις μελαγχολικές ημέρες του που πηγαίνει σε ένα νησί για να περάσει το καλοκαίρι και να ανακαλύψει ότι...