Αυτή η ταινία είναι μια βύθιση στη ζωή σε μια από τις μονές του Αγίου Όρους. Η απομονωμένη μοναχική ζωή γεμάτη αυθεντικούς χαρακτήρες και καθημερινούς αγίους βγαίνει στην οθόνη κάτω από τα περιβλήματα των εγκόσμιων προτεραιοτήτων μας. Αυτό που προκύπτει είναι μια συναρπαστική περιγραφή ενός εντελώς απαράμιλλου τρόπου ζωής μέσα σε μια ακμάζουσα μοναστηριακή κοινότητα στα μέσα του...
Από που να αρχίσω...καταρχάς, το σενάριο είναι κλεμμένο. Όλα περιστρέφονται γύρω από το γεγονός οτι ο Κρουζ ξαναζεί συνεχώς την ίδια μέρα. Σας θυμίζει κάτι; Οπωσδήποτε θυμίζει κάτι στους παλιότερους: το εξαιρετικό "Η Μέρα της Μαρμότας", που βραβεύτηκε από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου για το πρωτότυπο σενάριο της. Για τον Τομ Κρουζ τι να λέμε τώρα...αν και είναι ατυχής επιλογή...
Μακρινός Ορίζοντας (1992)
Λοιπόν θα σας πω την άποψη μου ως 17αρης που την έβλεπε πρώτη φορά. Η αρχη ήταν κάπως περίεργη και δεν σε έπειθε για πολλά. Όταν όμως πήγαν στην Βοστόνη υπήρχε τόση ένταση που οριακά δεν ήθελες να χάσεις ούτε δευτερόλεπτο. Επίσης με ενόχλησε λίγο το γεγονοσ οτι το happy end ήρθε πολύ αργά (τελευταιο λεπτο) και κόπηκε αρκετά απότομα. Θα προτιμούσα να είχε αλλά 3 λεπτά και να έδειχνε...