Όπως συνήθως, μια τέλεια παράσταση από τη μεγάλη ηθοποιό Ιζαμπέλ Χούπερτ. Ίσως να είναι ο κύριος λόγος για τους θεατές να δούνε αυτήν (τη μάλλον περιττή κατά τα άλλα) ταινία ούτως ή άλλως. Υποθέτω επίσης, οτι ο Verhoeven και ο Birke θα μπορούσαν να εμπιστευτούν την Huppert, ότι κατά κάποιον τρόπο θα σώσει την υπερφορτωμένη πλοκή. Και ναι, το έκανε. Αρκετά καλά στη πραγματικότητα....
Καταρχάς οσον αφορά τον τίτλο της ταινίας δεν υπάρχει καμία μεγάλη ληστεία. Η ληστεία γίνεται σε μία μικρή τράπεζα και ήταν τελείως αποτυχημένη. Αναρωτιέμαι αν αυτός που σκαρφίστηκε τον ελληνικό τίτλο μπήκε καν στον κόπο να δει την ταινία. Του Αντριεν Μπρόντι δεν του πάει ο ρόλος του κακού ούτε του εγκληματία. Τα πήγαινε μία χαρά μέχρι τη στιγμή της ληστείας. Σε ότι αφορά το...
London Fields (2018)
Το London Fields φαίνεται να είχε πολλές δυνατότητες. Η πλοκή είναι αρχικά πολύ ενδιαφέρουσα και η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινή και αισθησιακή, κάπως neo noirish. Με το ύφος και το σκηνικό των Άγγλων γκάνγκστερ, αρχικά μοιάζει με μια διασταύρωση ταινίας του Γκάι Ρίτσι και ενός graphic novel του Frank Miller. Ωστόσο, η πραγματικότητα αποκαλύπτεται μετά από λίγο. Η πλοκή γίνεται τυχαία...