Ειλικρινά δεν βλέπω κάποιο μυστήριο, δεδομένου ότι πολλά - πάρα πολλά - αποκαλύπτονται από την αρχή. Όλη η ένταση στεγνώνει. Δεν υπάρχει δράμα στο δράμα. Η μόνη έκπληξη είναι ότι κάθε αρσενικός ρόλος είναι κι ένας υποψήφιος δολοφόνος-απατεώνας. Ακόμη και η μια μοναδική μεγάλη έκπληξη αποκαλύπτεται πολύ πριν αποκαλυφθεί. Δεν υπάρχει καμία σκέψη για το σενάριο. Η πρώτη χαζή σκηνή...
Σε μια κατεστρεμένη Γη που ξεχειλίζει από θανατηφόρους και ευαίσθητους στους ήχους κυνηγούς, πιθανότατα εξωγήινης προέλευσης, οι Abbotts αγωνίζονται να επιβιώσουν σε μια έρημη πόλη της Νέας Υόρκης, σε μια νέα εποχή απόλυτης σιωπής. Καθώς ο νέος αυτός τύπος εισβολέα προσελκύεται από τον θόρυβο, ακόμη και ο παραμικρός ήχος μπορεί να είναι θανατηφόρος. Έχουν ήδη περάσει δώδεκα μήνες...
Ένα Τραγούδι για το Ηλιοβασίλεμα (2015)
Η ιστορία εξιστορείται κυρίως μέσα από τα μάτια της νεαρής γυναίκας, της Chris, καθώς μεγαλώνει και βιώνει δυσκολίες καθώς και ευδαιμονία. Είναι εκπληκτικό να βλέπεις τους μετασχηματισμούς της μέσω των ανθρώπων με τους οποίους έρχεται σε επαφή, της γης και των συναισθημάτων που νιώθει. Ο σκηνοθέτης είναι προφανώς εξαιρετικά έμπειρος και ικανός σε τέτοιες ιστορικές περιόδους του...