Είδα αυτήν την ταινία το '97 στο θέατρο. Παιζόταν μόλις μια εβδομάδα μετά τον Τιτανικό του Κάμερον. Θυμάμαι τα πλήθη που έτρεχαν να δουν τον Τιτανικό και μία σχεδόν άδεια αίθουσα όταν έπαιζε αυτή η ταινία. Αφού την είδα, σκέφτηκα πόσο ανισόρροπη είναι αυτή η δημιουργική πρωτοτυπία έναντι των μεγάλων blockbusters. Αργότερα κατάλαβα ότι τα blockbusters είναι για τις μάζες και ενδιαφέρουσες...
Μια από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας του '90 που αξίζει και τα πέντε Όσκαρ. Γεμάτη πάθος που μας κλονίζει την καρδιά, αλλά λέγεται με ένα ακαταμάχητο σκοτεινό χιούμορ, το American Beauty είναι ένα διεξοδικά γλυκόπικρο δράμα που μας απορροφά, μια οδυνηρή ιστορία που ξεδιπλώνεται στα στρώματα της προαστιακής ζωής για να αποκαλύψει τους πόνους της ενηλικίωσης και τις απογοητεύσεις...
Τα Μυστικά της Αδερφής μου (2021)
Είδα την ταινία λίγο πριν τα μεσάνυχτα στο θέατρο, με πολύ λίγο κόσμο... προφανώς, το στυλ της ταινίας δεν είναι το γνωστό εμπορικό, που τρέχουν όλοι σαν τα πρόβατα... Τέλος πάντων, η ταινία έχει νόημα, έχει βάθος και απόκριση στον θεατή και από εκείνη την ημέρα νιώθω τα συναισθήματα της ταινίας ανεξάρτητα από τα διάφορά της προβλήματα, τα οποία συνοψίζονται στο βάθος των αγώνων...