Ειλικρινά δεν βλέπω κάποιο μυστήριο, δεδομένου ότι πολλά - πάρα πολλά - αποκαλύπτονται από την αρχή. Όλη η ένταση στεγνώνει. Δεν υπάρχει δράμα στο δράμα. Η μόνη έκπληξη είναι ότι κάθε αρσενικός ρόλος είναι κι ένας υποψήφιος δολοφόνος-απατεώνας. Ακόμη και η μια μοναδική μεγάλη έκπληξη αποκαλύπτεται πολύ πριν αποκαλυφθεί. Δεν υπάρχει καμία σκέψη για το σενάριο. Η πρώτη χαζή σκηνή...
Εδώ υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να το προσπεράσεις εύκολα και λέγεται Gena Miller στον ρόλο της Ισαμπέλας. Είναι και το μοναδικό αξιοθέατο της ταινίας - αν τη δείτε, θα καταλάβετε. Η πρωταγωνίστρια, είναι κακομαθημένη και δεν είναι σίγουρη τι να κάνει με τον εαυτό της (ή με το απίστευτο σώμα που της έχει δώσει ο Θεός) και την παίρνουν επίσης από αυτόν τον κόσμο ... είναι ακόμα...
Ο Αρχιτσιγκούνης (2016)
Δυστυχώς ο "Ραντίν" υποφέρει από υπερβολική υπερβολή! Ο πρωταγωνιστής δεν είναι απλώς τσιγκούνης. έχει εμμονή με την αποταμίευση και τη συσσώρευση χρημάτων σε σημείο που αποκόπτει τον εαυτό του από τη λογική και την κανονική ανθρώπινη επαφή. Φαίνεται περισσότερο σαν μια ψυχιατρική ταλαιπωρία παρά σαν μια κακία, μια ιδιορρυθμία ή μία πτυχή του χαρακτήρα, που σημαίνει ότι το αντιλαμβανόμαστε...