Τα πρώτα 30 λεπτά ήταν πολύ ελπιδοφόρα. Καλή δράση, αγωνία, υπέροχη ηθοποιία ... αλλά μόλις εμφανίζεται ένας από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, ο Michael, όλα διαλύονται. Όχι μόνο λόγω της ανασφαλούς και αδέξια μέτριας ερμηνείας του, που μου θύμισε κάποια φθηνή δραματική σαπουνόπερα ή ιστορία αγάπης ... αλλά επειδή αντιπροσωπεύει ένα σημείο εισόδου στο παρελθόν της Ava. Ένα βαρετό...
Ο φτωχός παλιός καλός Al Pacino έχει περάσει την εποχή που μεσουρανούσε και ο Karl Urban δεν πάει παρακάτω. Η υποκριτική ήταν οριακά αποδεκτή, η ιστορία ήταν πεζή, χωρίς αγωνία και όχι πολύ έξυπνη αν και προσπάθησε τόσο σκληρά να είναι ... ω, και το τέλος - εδώ τι να πούμε - αλλά ο σκηνοθέτης έχει προφανώς αυταπάτες μεγαλοπρέπειας αν νομίζει ότι θα υπάρξει ένα Το Παιχνίδι του Δολοφόνου...
Ο Τιμωρός (2004)
Προσωπικά θεωρώ οτι είναι η καλύτερη ταινία του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel και ίσως τη τελευταία καλή ταινία εκδίκησης στα πρότυπα που καθιέρωσε σε τέτοιου είδους ταινίες ο Arnold Schwarzenegger τη δεκαετία του '90. Η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο κόμικ, έχει τα πάντα, δράση, δράμα, αγωνία, γέλιο και φαντασία και όλα αυτά τυλιγμένα σε μια υπέροχη σκοτεινή και παρακμιακή...