Αυτή η ταινία είναι η μεγάλη αναγνώριση για τη σκηνοθέτη Κάθριν Μπίγκελοου. Δείχνει ότι οι γυναίκες σκηνοθέτες μπορούν να είναι απλώς σκηνοθέτες και να κάνουν μια υπέροχη ταινία με έντονη πολεμική χροιά. Υπάρχει μια τυχαιότητα στην όλη κατάσταση. Ο Jeremy Renner φέρνει μια συγκλονιστική απλή ένταση στην ερμηνεία του. Δεν δίνει την εκδοχή του Αμερικανού ήρωα. Είναι περισσότερο θέμα...
Πρώτον, αυτή η ταινία μοιάζει με μια παραγωγή του εργοστασίου σκουπιδιών της Europacorp. Θα σκεφτόμουν τον Pierre Morel ή τον Louis Leterrier ως σκηνοθέτες. Ναι, μοιάζει πολύ με ένα TAKEN ή άλλα σκουπίδια από το άλλο εργοστάσιο των σκουπιδιών του Besson, όλες αυτές οι ταινίες δράσης με Αμερικανούς ηθοποιούς και διαδραματίζονται στο Παρίσι. Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, Η Μέρα της...
Θα σε Περιμένω, Πάντα (2016)
Μία άλλη εκδοχή του P.S. I Love You, 10 σχεδόν χρόνια μετά. Αν και υποτίθεται οτι είναι πιο σκοτεινό και πιο εκλεπτυσμένο, ξεφεύγοντας από τη ρομαντική κομεντί που είναι το P.S. I Love You, δεν καταφέρνει να γίνει καλύτερο, ούτε καν ισάξιο, καθώς μόλις καταλάβεις τι γίνεται, ξέρεις και την υπόλοιπη ταινία. Θα συμφωνήσω απόλυτα με το προηγούμενο σχόλιο. Η ταινία γρήγορα γίνεται βαρετή...