Είναι κρίμα να βλέπουμε ταινίες να έχουν ως κύριο άξονα τα social media, σαν να μας είναι κάτι μακρινό η απρόσιτο ή σαν να είναι ο μόνος τρόπος για να φτάσει το σενάριο τη πλοκή εκεί που θέλει. Η ταινία είχε τις προδιαγραφές, την ατμόσφαιρα, τους ηθοποιούς, τους διαλόγους και τη μουσική για να μας δώσει κάτι ξεχωριστό. Και πράγματι τα πρώτα 20 λεπτά έδιναν την αίσθηση ότι θα δούμε...
Μια παράξενη ιστορία μιας παράξενης οικογένειας εξελίσσεται γύρω από το θάνατό της μητέρας και συζύγου. Εδώ δεν υπάρχει έγκλημα ούτε μυστήριο, υπάρχει μόνο ένας πατέρας με τα παιδιά του που αποφασίζει να τραβήξει ένα διαφορετικό δρόμο, μακριά από τα στερεότυπα και τις ιδέες του συμβατικού κόσμου. Μην ψάχνετε για ξεχωριστές ερμηνείες και σκηνοθεσία, εδώ όλα τα λεφτά είναι το σενάριο....
Ο Άλλος Μου Εαυτός (2011)
Μετα δυσκολίας μπορώ να χαρακτηρίσω την ταινία οικογενειακή, αφού το σενάριο πείθει ηλικίες με μονοψήφιο νούμερο. Ούτε και ο προφανής συμβολισμός της κούκλας πείθει. Προφανώς στην Αμερική το μοτίβο δουλεύει, αφού πληρώθηκαν τόσα μεγάλα ονόματα για να συμμετέχουν. Θα την έβλεπα μόνο παραμονή Χριστουγέννων το μεσημέρι με τη μικρή μου κόρη στα πρόθυρα ύπνου. Τίποτα παραπάνω