Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω λέγοντας ότι αυτή δεν είναι μια «εύκολη» ταινία. Το Ναχίντ είναι ένα ωραίο παράθυρο στη ζωή μιας γυναίκας στην ιρανική κοινωνία, αλλά είναι επίσης ένας ευαίσθητος προβληματισμός για τα διλήμματα και τις κρίσεις που έχουμε να αντιμετωπίσουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας, ανεξάρτητα από τον πολιτισμό μας. Υπάρχει ένα είδος καταπιεστικής ατμόσφαιρας σε αυτή...
Όπως κι αν το βλέπεις, αυτή η ταινία είναι αρκετά καλή. Μου άρεσε πολύ από το άνοιγμα των τίτλων μέχρι το τέλος. Τι πειράζει αν η ηθοποιία είναι λίγο υπερβολική ή αν υπάρχουν πολλές εκρήξεις και σφαίρες και βόμβες; Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια διασκεδαστική δίωρη ταινία. Ο χαρακτήρας του Moriarty είναι αρκετά ανατριχιαστικός και παίζεται με αυτοσυγκράτηση, ο Χολμς είναι πάνω...
Ο Στρίγγλος που Έγινε Αρνάκι (1968)
Εδώ μιλάμε για μία κλασσική κωμωδία του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου που όσες φορές και να τη δεις, πάντα είναι το ίδιο ευχάριστη και διασκεδαστική όπως την πρώτη φορά! Αξέχαστες ερμηνείες, αξέχαστες ατάκες, αξέχαστο το σπίτι του κυρίου Πετροχείλου και αξέχαστη η μουσική του Γιώργου Κατσαρού. Είναι τόσο κρίμα να βλέπουμε τέτοιες αξιόλογες ταινίες που γυρίστηκαν 50 χρόνια...