Η πλοκή φαίνεται αρκετά απλή στην αρχή, όπως και σε κάθε συνηθισμένη αστυνομική έρευνα, αλλά πηγαίνει πολύ βαθύτερα στη συνέχεια της ταινίας. Υποψιαζόμουν τα πάντα και όλους και εξακολουθούσα να μη μπορώ να βρω την απάντηση. Το τέλος ήταν εντελώς εξωφρενικό, αλλά εκτελέστηκε με τελειότητα. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας εξελίσσεται στο νεκροτομείο με πολλές ανακρίσεις και τηλεφωνικές...
Η Ναυμαχία ή αλλιώς, όταν ο κινηματόγραφος παύει να είναι τέχνη και γίνεται παιχνίδι. Να πούμε για το ταλέντο της Ριάνα; Να πούμε για τον καπετάνιο Λίαμ Νίσον; Για το σενάριο; Ως μοναδική πρωτοτυπία - ίσως άστοχη - είναι η μεταφορά του ομώνυμου παιχνιδιού στη μεγάλη οθόνη , την οποία δε μπορούμε να χειροκροτήσουμε. Τα γραφικά είναι καλά για το 2010, αλλά τίποτα άλλο. Ακόμα μια ταινία...
Φόνος στο Λευκό Οίκο (1997)
Έλεος πια με αυτές τις κακογραμμένες ταινίες δράσης του Γουέσλει Σνάιπς, ο οποίος έχει γίνει πάμπλουτος με τα χαμηλά στάνταρτνς του μέσου αμερικανού θεατή. Και πόσες φορές πια πρέπει να μας απασχολήσει η ζωή ενός αμερικανού προέδρου κάτω από τη σκέπη του Λευκού Οίκου; Προτιμήστε κάτι άλλο by far