Προφανώς ο τίτλος παραπέμπει στο γνωστό σύνδρομο της Στοκχόλμης όπου τα θύματα απαγωγών αναπτύσσουν κάποια συμπάθεια προς τους απαγωγείς τους. Δεν μπορώ να πω ότι η ταινία ήταν κακή αλλά είχε κάποια λογικά κενά και κυρίως το ερώτημα πως δεν βρήκε κάποιο τρόπο η Τερέζα πάλμερ να διαφύγει από το σπίτι στο οποίο ήταν περιορισμένη, καθώς και το όχι τόσο ξεκάθαρο τέλος του απαγωγέα....
Έχοντας δει το τρέιλερ, ξεκίνησα να βλέπω αυτήν την ταινία επειδή ήμουν σε διάθεση για κωμωδία. Υποθέτω ότι στο τρέιλερ ήταν όλες οι αστείες σκηνές. Ωστόσο, η ταινία αποδείχθηκε μια από τις πιο συγκινητικές και ευαίσθητες ταινίες που έχω δει εδώ και αρκετό καιρό. Η Πέτρα του Σκανδάλου θα μπορούσε να είναι σχεδόν η οικογένεια οποιουδήποτε και ειδικά η δική μου. Οι αστείες σκηνές...
Η Γέφυρα των Κατασκόπων (2015)
Αν αγαπάτε το εσπιονάζ, θα λατρέψετε τη ταινία. Ωραίο το κλίμα, πρωτότυπο το σενάριο, χωρίς φανταχτερά ονόματα, με την εγγύηση του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Γερασμένος ο Τομ Χανκς, πλην ωριμότερος, επικρατεί στη σκηνή στο ρόλο του δικηγόρου-απεσταλμένου. Ο πράκτορας της KGB Ρούντολφ, πήρε τελικά το όσκαρ, όχι όμως και ο Χανκς. Αξίζει να τη δείτε για πολλούς λόγους