Λαμπρή, πολύ καλά προσασμοσμένη, εξαιρετικά δραστική θεματική του νεαρού βασιλιά Χένρι του 5ου. Με αργό ρυθμό, αλλά με καλό, στοχαστικό τρόπο, με σπουδαία και αγωνιώδη μουσική και τη Μάχη του Αγκινκούρ να απεικονίζεται ρεαλιστικά. Μου πήρε λίγα λεπτά για να αναγνωρίσω τον Joel Edgerton καθώς ήταν μεσήλικας και με μια ιδιαίτερη προφορά. Ωστόσο, αναμφίβολα, ο Timothee Chalamet κυριαρχεί...
Αυτή θα μπορούσε να ήταν μια πραγματικά στιβαρή ταινία δράσης - σίγουρα είχε αξιοπρεπή προϋπολογισμό και ένα δυνατό πρωταγωνιστή (μιλάω για τον Ντένζελ γιατί ο Κρις Πάιν ήταν ανέκαθεν ένα τίποτα ως ηθοποιός) - αλλά το κουραστικό σενάριο κατακλύζει τη δράση με περιττές τεχνικές λεπτομέρειες και βαρετή ανάπτυξη χαρακτήρων, ενώ το σκηνοθετικό σήμα κατατεθέν στυλ του Scott - φρενήρης...
Ο Στρίγγλος που Έγινε Αρνάκι (1968)
Εδώ μιλάμε για μία κλασσική κωμωδία του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου που όσες φορές και να τη δεις, πάντα είναι το ίδιο ευχάριστη και διασκεδαστική όπως την πρώτη φορά! Αξέχαστες ερμηνείες, αξέχαστες ατάκες, αξέχαστο το σπίτι του κυρίου Πετροχείλου και αξέχαστη η μουσική του Γιώργου Κατσαρού. Είναι τόσο κρίμα να βλέπουμε τέτοιες αξιόλογες ταινίες που γυρίστηκαν 50 χρόνια...