Ο Μάκης Παπαδημητρίου είναι πολύ καλός εδώ και ομολογουμένως του πάει ο ρόλος (και φυσιογνωμικά) αυτός. Άλλωστε, αυτός κρατά την ταινία μόνος του στα χέρια του, οι υπόλοιποι είναι απλά κομπάρσοι. Η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα, όσο και το τέλος (πράγμα σπάνιο, αλλά ποιός δεν θα θελε να μάθει τι απέγιναν οι δύο πρωταγωνιστές) αλλά υπάρχουν υπερβολές. Υπάρχει πολύ γυμνό (άχρηστο)...
Καταρχάς οσον αφορά τον τίτλο της ταινίας δεν υπάρχει καμία μεγάλη ληστεία. Η ληστεία γίνεται σε μία μικρή τράπεζα και ήταν τελείως αποτυχημένη. Αναρωτιέμαι αν αυτός που σκαρφίστηκε τον ελληνικό τίτλο μπήκε καν στον κόπο να δει την ταινία. Του Αντριεν Μπρόντι δεν του πάει ο ρόλος του κακού ούτε του εγκληματία. Τα πήγαινε μία χαρά μέχρι τη στιγμή της ληστείας. Σε ότι αφορά το...
Τσέρνομπιλ (2019)
Θυμάμαι καλά τη δεκαετία του 1980 και μπορώ να πω ότι οι συγγραφείς αυτής της ταινίας έκαναν μια τεράστια δουλειά για να δείξουν κάθε λεπτομέρεια του στο πως έμοιαζε ο κόσμος στην εποχή της Σοβιετικής ένωσης. Τα τηλέφωνα, τα ρούχα, τα μαλλιά, το ραγισμένο χρώμα στα περβάζια των παραθύρων, ακόμη και το τζάμι της πόρτας είναι παρόμοιο με αυτό που θυμάμαι. Αλλά το πιο σημαντικό πράγμα...