Εδώ μιλάμε για μία κλασσική κωμωδία του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου που όσες φορές και να τη δεις, πάντα είναι το ίδιο ευχάριστη και διασκεδαστική όπως την πρώτη φορά! Αξέχαστες ερμηνείες, αξέχαστες ατάκες, αξέχαστο το σπίτι του κυρίου Πετροχείλου και αξέχαστη η μουσική του Γιώργου Κατσαρού. Είναι τόσο κρίμα να βλέπουμε τέτοιες αξιόλογες ταινίες που γυρίστηκαν 50 χρόνια...
Και ναι, αυτή πρέπει να είναι η καλύτερη ταινία του 2017. Έχει τα πάντα και τα έχει πολύ. Ακόμα κι αν δεν ξέρεις τις βραβεύσεις, το μυρίζεσαι οτι εδώ παίζεται κάτι μεγάλο. Εξαιρετικός όπως πάντα ο Γούντι Χάρελσον, πιθανόν να έπαιρνε κι εκείνος το Όσκαρ αν ο ρόλος του δε σταματούσε στη μέση της ταινίας. Ρεσιτάλ ερμηνείας και από τον Σαμ Ρόκγουελ που απέσπασε το πρώτο όσκαρ της...
The Transporter Refueled (2015)
Μια ταινία που δε χρειάζεται να δει κανένας. Πρόκειται για μια απέλπιδα προσπάθεια της συνέχειας της ήδη μέτριας σειράς του Transporter. Αν και στα προηγούμενα, ο Jason Statham έδινε μια νότα αξιοπρέπειας για αυτό το είδος ταινιών τουλάχιστον, εδώ όλα είναι έρμαια της προχειρότητας και της αποτυχίας σε χαρακτήρες, story και σκηνοθεσία. Ούτε οι 3-4 barbies σε καθαρά διακοσμητικό...