Έπειτα από μια όχι εντελώς απαραίτητη ιστορία που εξηγούσε το μουστάκι του Πουαρό και 2 μεγάλες σκηνές σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης και στις πυραμίδες, επιτέλους καταλήγει στο δια ταύτα - ο επιθεωρητής Πουαρό ερευνά τη δολοφονία. Εδώ αρχίζουμε πραγματικά να προσέχουμε και η διασκέδαση ξεκινά. Τα μυστήρια μαζεύονται σωστά από τον Branagh, ο οποίος έχει μερικές νέες ενδιαφέρουσες...
Η Ναυμαχία ή αλλιώς, όταν ο κινηματόγραφος παύει να είναι τέχνη και γίνεται παιχνίδι. Να πούμε για το ταλέντο της Ριάνα; Να πούμε για τον καπετάνιο Λίαμ Νίσον; Για το σενάριο; Ως μοναδική πρωτοτυπία - ίσως άστοχη - είναι η μεταφορά του ομώνυμου παιχνιδιού στη μεγάλη οθόνη , την οποία δε μπορούμε να χειροκροτήσουμε. Τα γραφικά είναι καλά για το 2010, αλλά τίποτα άλλο. Ακόμα μια ταινία...
Η Δύναμη Του Κεραυνού (1995)
Λίγο αφότου ο Τσάκι Τσαν αποφάσισε να γίνει εμπορικός. Εκτός από πολύ καλό ξύλο, κάνει και τα υπόλοιπα πολύ καλά. Δε θα το παρεξηγήσουμε όμως πολύ, ήταν η εποχή της άνθισης αυτών των ταινιών δράσης με ήρωες χαρακτήρες που βαράνε χωρίς να παθαίνουν το παραμικρό. Γουίλις, Σβανζενέγκερ, Σταλόνε, Βαν Νταμ, Σιγκάλ, Λούγκρν, Νόρις κτλ κτλ