Βρετανικό, αρχικά χαζό φαινομενικά, χιούμορ όσο δε παίρνει! Αυτό είναι το βασικό στοιχείο της ταινίας, που θα κάνει τον θεατή ή να τη λατρέψει ή να τη κλείσει τα πρώτα τρία λεπτά! Εγώ ανήκω στη πρώτη κατηγορία καθώς λάτρεψα και το χιούμορ και τους απίστευτα έξυπνους διαλόγους του Τζόνι Ντεπ. Η ταινία είναι άριστα σκηνοθετημένη σε μαγευτικούς εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους της...
Ο φτωχός παλιός καλός Al Pacino έχει περάσει την εποχή που μεσουρανούσε και ο Karl Urban δεν πάει παρακάτω. Η υποκριτική ήταν οριακά αποδεκτή, η ιστορία ήταν πεζή, χωρίς αγωνία και όχι πολύ έξυπνη αν και προσπάθησε τόσο σκληρά να είναι ... ω, και το τέλος - εδώ τι να πούμε - αλλά ο σκηνοθέτης έχει προφανώς αυταπάτες μεγαλοπρέπειας αν νομίζει ότι θα υπάρξει ένα Το Παιχνίδι του Δολοφόνου...
Η Αρπαγή (2008)
Ο Λίαμ Νίσον σε έναν ρόλο, όχι τόσο συνηθισμένο γι αυτόν μέχρι τότε, αλλά σε έναν πολύ συνηθισμένο χολιγουντιανό ρόλο: ένας πρώην πράκτορας του οποίου η οικογένεια απειλείται από εγκληματίες. Φυσικά, όντας υπερήρωας, θα καταφέρει να σωθεί ο ίδιος από τις πιο απίθανες καταστάστεις, να σώσει όλους τους καλούς και να σκοτώσει όλους τους κακούς! Κατά τα άλλα, πρόκειται για μια καλοστημένη...